ای پسر من اگر سخنان مرا قبول می‌نمودی و اوامر مرا نزد خود نگاه می‌داشتی،
تاگوش خود را به حکمت فرا گیری و دل خود را به فطانت مایل گردانی،
اگر فهم را دعوت می‌کردی و آواز خود را به فطانت بلندمی نمودی،
اگر آن را مثل نقره می‌طلبیدی ومانند خزانه های مخفی جستجو می‌کردی،
آنگاه ترس خداوند را می‌فهمیدی، و معرفت خدا را حاصل می‌نمودی.
زیرا خداوندحکمت را می‌بخشد، و از دهان وی معرفت وفطانت صادر می‌شود.
به جهت مستقیمان، حکمت کامل را ذخیره می‌کند و برای آنانی که درکاملیت سلوک می‌نمایند، سپر می‌باشد،
تاطریقهای انصاف را محافظت نماید و طریق مقدسان خویش را نگاه دارد.
پس آنگاه عدالت و انصاف را می‌فهمیدی، و استقامت و هر طریق نیکو را.
زیرا که حکمت به دل تو داخل می‌شد و معرفت نزد جان تو عزیزمی گشت.
تمیز، تو را محافظت می‌نمود، وفطانت، تو را نگاه می‌داشت،
تا تو را از راه شریر رهایی بخشد، و از کسانی که به سخنان کج متکلم می‌شوند.
که راههای راستی را ترک می‌کنند، و به طریقهای تاریکی سالک می‌شوند.
از عمل بد خشنودند، و از دروغهای شریرخرسندند.
که در راههای خود معوجند، و درطریقهای خویش کج رو می‌باشند.
تا تو را اززن اجنبی رهایی بخشد، و از زن بیگانه‌ای که سخنان تملق‌آمیز می‌گوید؛
که مصاحب جوانی خود را ترک کرده، و عهد خدای خویش را فراموش نموده است.
زیرا خانه او به موت فرو می‌رود و طریقهای او به مردگان.
کسانی که نزد وی روند برنخواهند گشت، و به طریقهای حیات نخواهند رسید.
تا به راه صالحان سلوک نمایی و طریقهای عادلان را نگاه داری.
زیراکه راستان در زمین ساکن خواهند شد، و کاملان در آن باقی خواهند ماند.
لیکن شریران از زمین منقطع خواهند شد، و ریشه خیانتکاران از آن کنده خواهد گشت.