مزامیر ۱۲۱

۱سرود درجات چشمان خود را به سوی کوههابرمی افرازم، که از آنجا اعانت من می‌آید.

۲اعانت من از جانب خداوند است، که آسمان و زمین را آفرید.

۳او نخواهد گذاشت که پای تو لغزش خورد. او که حافظ توست نخواهدخوابید.

۴اینک او که حافظ اسرائیل است، نمی خوابد و به خواب نمی رود.

۵خداوند حافظ تو می‌باشد. خداوند به‌دست راستت سایه تو است.

۶آفتاب در روز به تو اذیت نخواهد رسانید و نه ماهتاب در شب.

۷خداوندتو را از هر بدی نگاه می‌دارد. او جان تو را حفظخواهد کرد.

۸خداوند خروج و دخولت را نگاه خواهد داشت، از الان و تا ابدالاباد.